Bu hayatta her şey insan içindir. Gülmek de ağlamak da insanadır. Her insan mutlu olur, sevinir, üzülür, acı çeker. Küçük büyük demeden herkesin bir derdi vardır. Herkesin yükü kendine göre ağırdır. Bir çocuğun derdi oyuncak arabadır, bebektir, pamuk şekeridir. Derdi de kendi gibi saftır, temizdir. Büyüdükçe daha başkadır derdi. Oyuncaklar yetmez artık. Onlar cansızdır. Dilleri yok, kulakları yok. Konuşamaz, duyamaz, anlayamazlar. Zamanla çocuk yanına arkadaş ister. Beraber oyun oynayacaklar, konuşacak, anlaşacak, gülecekler. Hep böyle tozpembedir hayalleri. Oyun oynarlar. Koşarken düşer, yaralanır. Unutur oyuncağı, pamuk şekeri, arkadaşını bile. Unuttuğu için arkadaşı küser. Artık derdi arkadaşıdır, unutur dizindeki yarasını. Çocuklar mutlaka barışırlar. Oyuna devam ederler. Oyunun bitme zamanı gelsin istemezler, bu da onlar için büyük bir derttir. Bu döngü büyüyerek devam edecek. Çocuk büyüdükçe farklı acılar tadacak. Hepsi birbirinden acı olacak. Bu çocuk ...