EŞFÂ

 İçimin vadilerinde kış kıyamet  Rüzgarlar biteviye Yavrusunu yitiren kurdu seslendiriyor  Ve ay her gece Gümüşî bir yalnızlığı anlatmak için Doğuyor sanki öylece                                                  ~Erdem BAYAZIT İçimdeki bahçede sonbahar  Yaprakları dökülen çınara  Yuva yaptı yalnızlık  Güvercinler uğramaz oldu semtime Artık çiçek açmıyor bahçemde  Çocuklar oyun oynamıyor  İçimdeki sokakta her zaman gece Güneşi doğmayan bir sokak Karanlık denize akarken gözyaşlarım  Yutuyorum hıçkırıklarımı  Aman sessiz ol yanlızlığım  Kimseler duymasın #2018 (Lisedeki ilk edebiyat ödevim:)) 🌬️  TUTAMAM MISRALARI

Bir çift yay gerilir yüzünde Bulutlanır gözlerin  Yanakların yine esirdir yağmura Hazan mı bu dökülenler Yoksa hasret mi Dallarımı kimsesiz bırakan? Ey, ahde vefâ diye haykıran! Sen misin ışıkları söndüren? 17/10/2021(14:10-14:15)

        Bu hayatta her şey insan içindir. Gülmek de ağlamak da insanadır. Her insan mutlu olur, sevinir, üzülür, acı çeker. Küçük büyük demeden herkesin bir derdi vardır. Herkesin yükü kendine göre ağırdır. Bir çocuğun derdi oyuncak arabadır, bebektir, pamuk şekeridir. Derdi de kendi gibi saftır, temizdir. Büyüdükçe daha başkadır derdi. Oyuncaklar yetmez artık. Onlar cansızdır. Dilleri yok, kulakları yok. Konuşamaz, duyamaz, anlayamazlar. Zamanla çocuk yanına arkadaş ister. Beraber oyun oynayacaklar, konuşacak, anlaşacak, gülecekler. Hep böyle tozpembedir hayalleri. Oyun oynarlar. Koşarken düşer, yaralanır. Unutur oyuncağı, pamuk şekeri, arkadaşını bile. Unuttuğu için arkadaşı küser. Artık derdi arkadaşıdır, unutur dizindeki yarasını. Çocuklar mutlaka barışırlar. Oyuna devam ederler. Oyunun bitme zamanı gelsin istemezler, bu da onlar için büyük bir derttir. Bu döngü büyüyerek devam edecek. Çocuk büyüdükçe farklı acılar tadacak. Hepsi birbirinden acı olacak. Bu çocuk ...